تری سول در مقابل جوراب های بافتنی تخت در فوتبال: کدام یک در چمن بیشتر دوام می آورد

ما جوراب های فوتبال را در دو ساختار زیره ارائه می دهیم: تری (کوسن حلقه دار) و بافتنی تخت. یک مشتری در تگزاس از ما پرسید که کدام یک روی چمن مصنوعی بهتر است. ما تست سایش انجام دادیم تا بفهمیم. ما به یک تیم کالج 50 جفت از هر نوع دادیم و ردیابی کردیم که هر جفت چند شست‌و‌شو قبل از اینکه کفی لباس‌ها قابل مشاهده باشد، باقی مانده است. جوراب های کفی تری قبل از صاف شدن بالشتک به طور متوسط ​​42 بار شستشو انجام دادند. جوراب‌های بافتنی تخت به طور متوسط ​​58 بار شستشو را انجام می‌دادند، قبل از اینکه سوراخ‌هایی در ناحیه پا ایجاد شود. دلیل آن دوام نخ نیست. هر دو از یک ترکیب 48{11}}42{12}}10 پنبه-پلی آمید-اسپندکس استفاده می کنند. تفاوت در نحوه تعامل کفی با چمن است. حلقه های تری نقاط اصطکاک بیشتری را روی تیغه های چمن مصنوعی ایجاد می کنند که سایش را تسریع می کند. بافتنی تخت با مقاومت کمتری روی سطح می لغزد. اما تری یک مزیت دارد که بافت تخت ندارد. بالشتک ضربه را در حین دویدن و پریدن جذب می کند. بازیکنانی که در زمین چمن تمرین می کردند پس از تمرین در جوراب های کف پا، خستگی کمتری از پاشنه پا را گزارش کردند. نظرسنجی از 30 بازیکن نشان داد که 22 تری را برای راحتی ترجیح می‌دهند، علیرغم اینکه می‌دانستند زودتر فرسوده می‌شود. ما در حال حاضر برای تیم هایی که راحتی را در اولویت قرار می دهند و هر فصل جوراب را جایگزین می کنند، توصیه می کنیم. بافتنی مسطح برای تیم‌هایی که طول عمر بیشتری می‌خواهند و می‌خواهند مقداری بالشتک را قربانی کنند. تفاوت هزینه در هر جفت حدود 5 سنت است که تری گزینه گرانتر است. اکثر بازیکنان در نهایت زمانی که انتخاب می کنند، تری را انتخاب می کنند. مربیان معمولاً بافتنی تخت را برای بودجه انتخاب می کنند. ما به هر تیم اجازه می دهیم بر اساس چرخه جایگزینی خود تصمیم بگیرد.